Een Saab heeft in mijn ogen altijd iets wat je in het Engels
quirky zou kunnen noemen: iets eigenaardigs, een onverwachte lijn, iets nieuws, iets tegendraads zelfs, maar altijd karaktervol,
stylish, eigen en, in dit geval, typisch Saab.
Neem nu de achterkant van een CS/CSE... geen evidente keuze voor een stylist. Ik heb, toen ie uitkwam, dan ook de tijd genomen om 'm gewoon te worden. Nu vind ik 'm geweldig. Idem dito voor de Classic, die aflopende lijn met derde deur is niet vanzelfsprekend. De 99 was een heel herkenbaar Saab-model, de CombiCoupé was ronduit vreemd, met dat korte snuitje en die lange, slepende achterhand. En wat te zeggen van de 90, met dat kekke kontje. Zelfs de oorspronkelijke 9000, getekend door Giugiaro, is onmiskenbaar Saab en meer nog in het interieur. De 96 en zijn voorgangers zijn zelfs vandaag voor de meeste leken onmiddellijk herkenbaar als Saab. Maar net die modellen zijn geweldig cool. Het statement ook: je trekt je uit de middelmaat, je maakt een weloverwogen keuze. Een Saab heb je zelden per ongeluk.