Die ene Saab, die werd afgeleverd op de dag dag ik het levenslicht zag, stond hemelsbreed op 1.100 meter van mijn eigen Saabjes. Dat bedenk je toch niet?
Daar stond hij overigens al meer dan tien jaar.
In tegenstelling tot wat je dan misschien verwacht was dit geen stoffige barnfind. In die tien jaar dat de Saab in de kurkdroge ruimte stond is er duidelijk hard aan geklust! Wat Olle en ik zo dachten te zien:
- nieuwe of gereviseerde versnellingsbak, zat er gemonteerd en wel in (plus minimaal twee extra bakken in plastic)
- nieuwe of gereviseerde motor, gemonteerd en wel + gereviseerde aanbouwdelen zoals startmotor (plus extra motor)
- nieuwe uitlaat van voor tot achter
- nieuwe (of gerestaureerde?) draagarmen
- nieuwe schokbrekers
Echt een super nette restauratie zover! De body oogde roestvrij, net als de spatborden. De motorkap heeft wat roest, maar minimaal, en een tweede kap zit erbij. Verder vanzelfsprekend dozen vol onderdelen. Het glas was ook aanwezig, net als het interieur, de lampen, de radiateur, ... Ik zou wel durven gokken dat nagenoeg alles wel aanwezig was.
En wie weet waar verder nog revisiewerk aan is verricht. De aangetroffen waar heeft dus zeker veel potentie en viel wat betreft de algehele staat alleszins mee. Het probleem is: je weet niet waar de vorige eigenaar (een overleden Saab-liefhebber) is 'gebleven'. De nabestaanden weten het ook niet. En zoals ik niet weet waar hij is gebleven weet ik ook niet zo goed waar ik zou moeten beginnen.
Ik twijfel nog een heel klein beetje en ga er daarom een nachtje over slapen, maar ga het denk ik niet doen. Ik krijg dit voorlopig niet allemaal in elkaar en doordat de uitgangssituatie ook onduidelijk is kon het wel eens een gebed zonder end worden. De gunning is er en de prijs is echt gering. Maar het wordt een hele verhuizing (zij het over korte afstand) en wat dan...? Als het een 900 was geweest had ik het zeker gedaan, maar het is een 96. Ik geloof niet dat ik daar ooit aan zal gaan beginnen. Toch...? Of....
Toch heb ik hem gevonden, mijn leeftijdsgenoot (qua eerste tenaamstelling althans). Heel dicht bij mijn eigen kleine Saab-universum. En dat vind ik op zichzelf al een heel leuk verhaal.
EDIT: Ik realiseer me zojuist waarom ik ter plaatse langzaamaan het gevoel kreeg dat ik het niet moet doen. (Ik ging er overigens al met enige scepsis heen, maar wel met het idee: een gokje wagen met zo'n aanschaf kan geen kwaad.) Wat me heeft doen inzien dat ik het niet moet doen is kortweg dat de vorige eigenaar (die er ook werkelijk jaren zelf in gereden heeft) er zichtbaar zijn ziel en zaligheid in heeft zitten en dat ik niet de juiste persoon ben om dat werk voort te zetten - Ã ls ik het al zou beetpakken binnen afzienbare tijd. Ik denk dat ik ironisch genoeg, als ik een uit elkaar gehaalde 96 had aangetroffen waar verder geen energie in gestoken was,
wel overstag was gegaan. Er was dan niets aan te verliezen en het zou ook geen schande zijn als de Saab vervolgens jaren in mijn schuur zijn lot staat af te wachten. De Saab van 6 juni 1978 heb ik dan in mijn bezit, en dat is al leuk op zich. De rest zien we wel. Maar al het op het oog secuur verrichte werk verdient het om verder vervolgd te worden door iemand die de 96 meer waardeert dan ik, en daar ook veel meer precisie en handenarbeid in kwijt kan dan ik.
Ja, dat is het volgens mij. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om deze 96 te 'kopen omdat het nu eenmaal kan', zonder de intentie om er echt werk van te maken om de Saab weer op de weg te krijgen. Het zou veel mooier zijn als iemand dit project de juiste aandacht en zijn of haar intrinsieke liefde geeft om er daarna nog jaren van te genieten. Of dat gaat gebeuren heb ik helaas niet in de hand... Ook niet als ik de Saab eerst wel zou kopen.
. 
