Ik had een update beloofd. Bij deze.
Degenen die dit topic volgen (zijn die er überhaupt?), weten dat de Viggen mijn dagelijkse auto is. Iedere dag stap ik met een grote glimlach in, om er met een kamerbrede grijns weer uit te komen. De vorige eigenaar had de auto helemaal opnieuw opgebouwd, maar beschouwde het project, toen het volgens hem was afgerond, na enkele tientallen kilometers proefrijden (bij wijze van
shake down) als voltooid en schoof de Saab tussen zijn verzameling. Om er daarna niet meer naar om te kijken. Enkele tientallen kilometers; dat is natuurlijk veel te weinig om een gedegen oordeel te kunnen vormen, en dus rust op mij de schone taak om de Viggen perfect te krijgen. Laten we zeggen dat de auto, toen ik hem kocht, 90% was. Met het vorderen van de kilometers komt die laatste 10% aan het licht. Het merendeel is inmiddels verholpen, maar er was één ding dat maar bleef terugkomen en dat me iedere dag méér stoorde: metalig gerammel uit de voorwielophanging. IJzer op ijzer. Ik kon er geen patroon in ontdekken, wat de zaak er niet eenvoudiger op maakte. Nu zijn er maar weinig dingen die zo lastig te traceren zijn als rammeltjes (lekkages horen daar ook bij) en de hele kwestie zorgde dan ook voor een regelmatige terugkeer naar mijn Scheveningse Saab-specialist.
Mijn vaste monteur Nick houdt van een methodische aanpak. Lukraak onderdelen vervangen is niet zijn stiel en dus werden eerst de motorsteunen aan een onderzoek onderworpen. Twee daarvan bleken te zijn overleden en na vervanging daarvan kreeg ik de sleutels terug, met de mededeling: 'Ga eerst maar rijden en kijken hoe het nu is.' Al snel werd duidelijk dat dat niet de oplossing was. Geen probleem, nieuwe motorsteunen zijn altijd fijn, maar ik moest dus weer terug. Dit keer gingen de aandrijfassen er onderuit. De assen werden onderzocht (en goed bevonden), voorzien van vers vet en nieuwe hoezen (eentje was gescheurd en 'gerepareerd' met een tie-wrap), en ik werd weer op pad gestuurd. Dat scheelde zowaar, maar het probleem was nog altijd niet volledig verholpen. Bij het derde bezoek richtte de aandacht zich op de voorste draagarmen. Beide armen waren voorzien van blauwe PU-bussen en die bleken speling te vertonen. Een beetje vreemd, maar wellicht was dát de oorzaak. Nieuwe draagarmen werden gemonteerd, samen met nieuwe droplinks (zoals DV-3 dat ooit zo mooi noemde: het
while we're there-syndroom stak de kop op), en dat was de eerste keer dat ik écht een verbetering waarnam. Maar perfect was het nog altijd niet. Deze week hebben we het gerammel eindelijk volledig weten te elimineren. Nieuwe topmounts bleken de oplossing. De rubbers van de oude waren gescheurd, wat je pas kunt zien als je ze uit elkaar haalt. De nieuwe zorgen trouwens voor een nóg strakker stuurgedrag, dus hier zit een vrolijk mens.
Dan de Sensi Garage
short shifter. Die lag al een half jaar op montage te wachten, want ik wilde dat samen doen met een andere modifactie: een carbon look middenconsole (voor de nieuwe pook moest de middenconsole eruit en dan kun je dingen net zo goed combineren, nietwaar?). Bij A-Z Performance had ik al een carbon look dashboard facia gekocht en daar ben ik erg enthousiast over. Op hun website stond ook een middenconsole die, in mijn ogen, het plaatje compleet zou maken, maar die blééf maar
out of stock. Gebrek aan OEM middenconsoles was de oorzaak, zo werd mij desgevraagd verteld. Wie niet sterk is, moet slim zijn. En dus kocht ik bij Orphy een console en stuurde die op naar A-Z Performance in Budapest, met het verzoek die te voorzien van een carbonlaagje. Een paar weken later arriveerde een grote doos, met daarin een prachtige console. Niet ieders smaak, maar ik vind het resultaat schitterend.
De short shifter is een waar genot. Montage bleek echter nog wel een dingetje. Leverancier A-Z Performance beweerde bij hoog en bij laag dat alles erbij zat en dat montage recht-toe-recht-aan was, maar Nick ontdekte al snel dat er toch het nodige montagemateriaal ontbrak en dat het allemaal een stuk minder simpel was dan beloofd. Er moesten beugeltjes worden gemaakt, aanpassingen gedaan, maar het resultaat is om je vingers bij af te likken (vind ik dan). De schakelwegen zijn kort, trefzeker en heerlijk 'mechanisch', met droge metalige klikken als ondersteunende soundtrack. Grappig genoeg is de achteruit-vergrendeling vervallen, waar ik trouwens helemaal geen bezwaar tegen heb. De originele pookknop paste echter niet meer. Daarvoor in de plaats zit nu een ronde massief aluminium knop van D1 Spec. Geloof me, niets schakelt lekkerder dan een alu bal. Ook hiervan zullen puristen gruwen, maar ik heb alle originele onderdelen bewaard en terugbouwen is zonder veel moeite te doen. Een nieuwe zwart leren pookhoes maakt het geheel af. Er zit nu even een slangenklem omheen, maar iets mooiers is onderweg.
(Door een wat ongelukkige lichtinval doet de foto de werkelijkheid geen recht)
En daarmee is de Viggen nu wel zo'n beetje zoals ik hem voor ogen had toen ik hem kocht.
I love it when a plan comes together.
).
