<>
"Hij is wel op he?", zei de buurvrouw. "Inderdaad mevrouw, ik kan het niet ontkennen." Toen ik iets meer speling nodig had in de draagarm en even leunde tegen de wagen, brak de trim van de velg gewoon af van de roest. Dat mag 'op' heten. De oude dame is moe, heeft eigenlijk een grondige revisie nodig met veel laswerk van plaatmateriaal... en natuurlijk een nieuwe versnellingsbak, wat je in mensentermen een beetje kan vergelijken met een donorhart. Het kan allemaal wel... dat wel...als je wilt....
Op eerste kerstdag, op de terugweg van het kerstdiner, gaf de versnellingsbak de geest en stonden we stil op een donkere Provinciale weg richting Doorwerth, in de bocht precies daar waar iedereen die van de A50 komt net veel gas geeft, richting Kievitsdel. Gelukkig lette de persoon achter ons ook op, terwijl wij een slipgang van 35 meter maakten. Voorwielen geblokkeerd. Als een idioot kinderen over de vangrail gooien en daarna met -6 wachten op de sleepdienst.
Drie voorbijgangers stopten. Een 4e bracht eerst de kinderen thuis en kwam daarna zelfs terug. Van één kregen we een zwaailicht en een gele jas. "Dat zien we eigenlijk nooit meer, dat mensen stoppen" zei de sleepdienstmeneer. Klopt maar dit is kerst, en een moeder met zo'n kindje in haar armen langs de Provinciale weg helpt ook.
Toch doet het me denken aan wat ik altijd over deze auto heb gezegd: dit is geen auto, dit is een community. Deze Saab 900 had nooit de 600.000 km gehaald, zonder de hulp van al die mensen op het Saab forum, die belangeloos meedachten, soms zelfs langskwamen om te helpen sleutelen en altijd nog wel ergens het nodige tweedehands onderdeel uit de schuur wisten te vissen voor een reparatie. We hebben veel lol gehad, en vooral die ongekende voldoening die het geeft als het ondanks alle frustratie, alle 7 keer opgeven en 8 keer doorgaan, alle geschaafde knokkels, met smeervet verwoeste kleren, en vlekken op alle deuren, toch weer gelukt was. Wij zijn zo gewend dat de garage of Aliexpress voor ons alles in één seconde oplost, dat we de waarde daarvan zijn vergeten. Deze Saab 900 was geen auto, het was een community.
Precies zoals de archeologie dat natuurlijk ook is. Vrijwel geheel gefocust op de proceskwaliteit en efficiëntie van de laatste 25 a 30 jaar, zijn we bijna vergeten dat archeologie op de eerste plaats groep mensen is die een passie delen, kennis en hulp aandragen waar nodig, en op precies het juiste moment, als je in een volgelopen opgravingsput in de striemende regen wel kan janken, met koffie en een gevulde koek aankomen, of op vrijdagmiddag met friet. En het maakt geen donder uit of dat nou in De Sector is, of bij de AWN, het gaat die gemeenschap, om die gedeelde kennis, support en zelfredzaamheid. Verbinding met de levenomgeving, alle spulletjes daarin, en met elkaar.
In onze archeologische datassets is over 1000 jaar niemand meer geïnteresseerd, maar of de mensheid dan nog bestaat hangt af van die kracht om samen in beweging te komen.
Amen.
sterkte met het verlies. Ik hoop dat je blijft!
en zterkte
