Mooi om te zien hoe ieder uniek exemplaar van één en hetzelfde type (de 90 in dit geval) zich in de loop van de decennia tot een auto met een heel eigen karakter ontwikkelt.
Om te beginnen de zilvergrijze van SB90. Te kenmerken als karakterbak, doorleefd, tikkie ruig. Rijdt op gas, doorkruist heel Europa (tot aan Montenegro toe), ligt vol met eeehhhh "gebruiksvoorwerpen", tal van gebruikssporen en quirky toevoegingen (zoals o.a. neon onder dash, enorme boomboxen, 27mc tokkelbakkie enz. Dik over de drie ton gelopen en still going strong.
Deze auto "leeft" kortom volledig en met volle teugen, en is trots op de sporen daarvan.
I like it.
Bijschrift: "Vijftig tinten grijs"......
Mooi om te zien hoe een prachtige en zorgvuldige "documentation trunk' is ingericht bij dit exemplaar.
Ehhh, documentation? Ja kijk maar!
Een heel ander beest is de mooie Azuurblauwe Zweedse import van Finlandia. Een koele en gave schoonheid die de tand des tijds schitterend heeft doorstaan. Soberheid en elegantie zijn hier de steekwoorden. Helemaal standaard en dat betekent bij deze vierbak ook géén voorspoiler, eenvoudige strips tussen wielkasten en bumpers (zowel voor als achter), extra smalle velgen (5J in plaats van 5,5J), geen interval op de ruitenwisser. Eigenlijk ook geen toerenteller maar om begrijpelijke en praktische redenen heeft deze er wel een (de originele grote tijdklok is netjes bewaard, kan altijd weer terug als het zou moeten). Een mooie dunne sier/beschermstrip over de flanken getuigt van goede zorg van de vorige eigenaar, zoals eigenlijk de hele auto dat doet. Lage km stand, iets van 120.000 en een beetje.
Een feest om te zien, rondom én onder de motorkap (al dat mooie Azuurblauwe lakwerk ook daar, geweldig). Een absolute aanwinst.
Om het verschil in "filosofie" van beide wagens nog even extra te illustreren, hier nog wat vergelijkende foto's van dezelfde plekken onder elkaar. Wat welke auto is behoeft geen toelichting, je ziet het meteen!
En dan tot slot de mijne. Daar hangt nog steeds de sfeer van de chiquere Belgische oude heer (de vorige eigenaar heeft 'm 25 jaar gehad, van zijn 69e tot zijn 94e!). Metallic lak, stalen fabrieksschuifdak, Kashmir bruin interieur. Wat doorrookt hemeltje en her en der lichte gebruikssporen, en wat toegevoegde extra's van de huidige eigenaar. Met 137.000 km ook nog behoorlijk "vers" technisch gezien. En met een dikke Dinitrol winterjas aan omdat het de enige gebruiksauto is. Die wel binnenstaat en slechts 5.000 km per jaar aflegt, dus van "oprijden" is eigenlijk niet echt sprake. Typering: krasse oude heer (de auto dan, over mezelf laat ik het aan anderen over om uitspraken te doen).
Welke is nou de mooiste? Onmogelijke en overbodige vraag. Juist die verschillen in karakter maken het leuk en interessant.
